Deze columns verschijnen onder de titel MIJmerij in de vrijdageditie.

Samen met nog drie collega's schrijven we wekelijks over kerk, geloof en samenleving.

Hieronder lees je mijn column van vrijdag 10 juli (leestijd 2 minuten)
De eerstvolgende verschijnt op vrijdag 7 augustus.

   

Kerk en staat 

Ik las vandaag (dinsdag) in de krant dat het landelijke CDA niet zal meewerken aan een nieuw kinderpardon. De partij vindt dat onwenselijk. Deze houding betekent dat ook de kinderen van het gezin dat al anderhalf jaar kerkasiel krijgt in Kampen, uit Nederland moeten vertrekken. Uiteraard is dit een flinke tegenvaller voor de organisatoren van dit kerkasiel. En natuurlijk voor al die andere kinderen die het aangaat. In een brief aan de partijleden schrijft Bontenbal; ‘Barmhartigheid en rechtvaardigheid hoeven niet tegenover elkaar te staan. Maar de overheid kan en moet grenzen stellen aan wie in Nederland mogen blijven.’ Volgens mij bevinden we ons met de uitspraak van Bontenbal midden in het dilemma van christelijke politiek. In ons land is er scheiding van kerk en staat. Dat betekent dat de barmhartigheid waar de kerk voor pleit niet altijd door de staat (lees: overheid) kan worden toegepast. Beiden begeven zich op een eigen terrein. Om het scherp te neer te zetten: ik denk dat Bontenbal als ouderling het kinderpardon zou kunnen onderschrijven, maar als politiek leider van een regeringspartij dat inderdaad lastig vindt. De geloofswaarden waar de kerk zich door laat leiden laten zich niet één op één naar de staat/overheid door vertalen. Die scheiding is volgens mij een zegen. Kijk naar landen waar het geloof de invulling van de staat en het leiden van de staat bepaald. Dat gaat vaak gepaard met (geloofs)vervolging en onderdrukking van degenen die de staatsgodsdienst niet aanhangen. De neutraliteit van de overheid ten opzichte van de kerk (en andere vormen van geloven/religies en ideologie!) geeft vrijheid van geloof en mening. Natuurlijk kun je kanttekeningen maken bij de neutraliteit van de Nederlandse overheid als het gaat om religie of ideologie. Maar de scheiding tussen kerk en staat, of beter tussen kerk/ideologie en staat, is goed. Die scheiding maakt ruimte voor democratie. Elke kerk en ideologie mag voor zichzelf opkomen. Dat geeft christelijke partijen hun bestaansrecht. Zij brengen de goede boodschap van het christelijk geloof het debat in. Dat is inderdaad een boodschap van barmhartigheid. Maar daarmee ontstaan er ook dilemma’s. Met barmhartigheid alleen kun je immers geen land besturen. Ik denk dan ook dat christelijke politiek regelmatig zal schuren met de kerkelijke boodschap. Zeker wanneer je een regeringspartij bent. Als christelijke oppositiepartij is het wat dat betreft gemakkelijker. Wanneer je geen regeringsverantwoordelijkheid draagt kun je veel principiëler zijn (zoals elke oppositiepartij).  Ondanks dat het kan schuren met de kerkelijke boodschap is het goed dat er Christelijke politiek bedreven wordt. De christelijke boodschap is het waard.